Δεν ξεκινήσαμε για να πάμε στα Καλάβρυτα.
Ξεκινήσαμε γιατί κάποιες φορές το μόνο που χρειάζεσαι είναι να φύγεις.
Όχι με πρόγραμμα.
Όχι με λίστα.
Απλά να βάλεις μπρος και να ακολουθήσεις μια κατεύθυνση.
Δύο άνθρωποι, μία μηχανή και ο χρόνος να κυλάει χωρίς πίεση.
Ό,τι βγήκε στη διαδρομή, βγήκε.
Και αυτό ήταν αρκετό.
Δεν είχαμε κάποιον λόγο να βιαστούμε.
Και αυτό φάνηκε από τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα.
Η διαδρομή άρχισε ήρεμα. Όχι από αυτές που σε τραβάνε από το χέρι.
Χιλιόμετρα που σε αφήνουν να μπεις στον ρυθμό, να χαλαρώσεις και να αρχίσεις να προσέχεις πράγματα που συνήθως προσπερνάς.
Ο καιρός βοήθησε. Όχι εντυπωσιακός, απλά σωστός.
Από αυτούς που δεν σε κουράζουν και δεν σου θυμίζουν συνέχεια ότι πρέπει να τραβήξεις φωτογραφία.
Το ταξίδι αυτό το κάναμε μαζί με τη γυναίκα μου.
Και αυτό αλλάζει τα πάντα.
Όλοι μας λίγο ή περισσότερο γνωρίζουμε τα Καλάβρυτα. Άλλοι τα έχουμε επισκεφτεί αρκετές φορές άλλοι λίγες. Στο συγκεκριμένο άρθρο δεν θα σταθώ στα Καλάβρυτα σαν προορισμός, δεν έχω σκοπό αυτό αλλά σε ένα σημείο που εντοπίσαμε εντελώς τυχαία. Όσες φορές και εάν έχω περάσει από εκεί δεν το είχα αντιληφθεί!
Ένα μικρό highlight της διαδρομής
Ο καταρράκτης της Ανάληψης και το εκκλησάκι: Σε κάποια φάση της διαδρομής, πέσαμε πάνω στον καταρράκτη της Ανάληψης και στο μικρό εκκλησάκι δίπλα του.
Δεν ήταν στο πρόγραμμα. Δεν το ψάχναμε. Απλά σταματήσαμε.
Από αυτά τα σημεία που δεν θέλουν πολλά λόγια — μόνο λίγο χρόνο και ησυχία.
Δεν ήταν στάση για φωτογραφία.
Ήταν στάση για να κατεβάσουμε ρυθμό και να μείνουμε λίγο σιωπηλοί.
Κάτι τέτοια σημεία, όταν τα βρίσκεις χωρίς να τα ψάχνεις, μένουν περισσότερο.
Ο καταράκτης βρίσκεται στο συγκεκριμένο σημείο :
Ο ρυθμός πέφτει λίγο.
Σταματάς περισσότερο.
Κοιτάς γύρω σου αλλιώς.
Κάτι αντίστοιχο είχα νιώσει και σε μια άλλη, πιο χωμάτινη διαδρομή, στα Γεράνεια όρη.
Άλλη μια φορά που η ίδια η βόλτα ήταν ο προορισμός, ήταν στη μονοήμερη Εύβοιας με Προκόπι και τις λίμνες Ηχώ–Κόλα — διαφορετικό σκηνικό, ίδια λογική.
Δεν κυνηγάς την τέλεια στροφή ούτε το “πάμε λίγο ακόμα”.
Κυνηγάς να περάσετε καλά, χωρίς πίεση.
Σε κάποια σημεία έγινε κρύο.
Σε άλλα θέλαμε απλά να κατέβουμε από τη μηχανή και να σταθούμε λίγο.
Όχι για κάτι συγκεκριμένο — απλά γιατί γινόταν.
Τα Καλάβρυτα ήρθαν σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε.
Όχι σαν άφιξη, αλλά σαν φυσική συνέχεια της διαδρομής.
Δεν ήταν το highlight.
Ήταν η παύση.
Αυτό που μένει από ένα τέτοιο ταξίδι δεν είναι οι φωτογραφίες ούτε οι στάσεις.
Είναι το πώς νιώθεις όταν τελικά παίρνεις τον δρόμο της επιστροφής.
Πιο ήρεμος.
Πιο καθαρός στο κεφάλι.
Δεν ήταν μεγάλο ταξίδι.
Δεν ήταν “ονειρικό”.
Ήταν όμως ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν.
Και γι’ αυτό άξιζε.
Και τελικά, αυτό ήταν πιο σημαντικό από το πού φτάσαμε.
Η διαδρομή τελείωσε, αλλά το δύσκολο ήταν αλλού — η επιστροφή.
