Μετά από δύο γεμάτες ημέρες στα βουνά της Μακεδονίας, ήρθε η ώρα για την τελευταία διαδρομή του AdvTroffy 2026. Μια κυκλική διαδρομή περίπου 100 χιλιομέτρων αποκλειστικά μέσα στα Πιέρια Όρη, με αφετηρία και τερματισμό το camp της διοργάνωσης.
Το πρωί ξεκίνησε από το Ελατοχώρι. Μετά το πρωινό κατηφορίσαμε προς το camp, συναντηθήκαμε ξανά με τον Γιάννη, ετοιμάσαμε τον εξοπλισμό μας και μπήκαμε στις μοτοσυκλέτες για την τελευταία ημέρα της διοργάνωσης.
Εκείνη τη στιγμή δεν γνωρίζαμε ότι αυτή η διαδρομή θα ήταν τελικά η αγαπημένη μου από ολόκληρο το τριήμερο.
Μετά από την πρώτη ημέρα του ταξιδιού, αλλά και την δεύτερη!
Τα πρώτα χιλιόμετρα μέσα στα δάση των Πιερίων
Τα πρώτα χιλιόμετρα μάς έβαλαν κατευθείαν στο κλίμα των Πιερίων.
Αν ο Όλυμπος σε εντυπωσιάζει με το μέγεθος και τις κορυφές του, τα Πιέρια σε κερδίζουν διαφορετικά. Το βουνό μοιάζει ζωντανό. Παντού δέντρα. Παντού νερά. Διαρκώς εναλλαγές εικόνων.
Η διαδρομή χανόταν μέσα σε πυκνά δάση οξιάς και πεύκου. Σε πολλά σημεία η βλάστηση ήταν τόσο πυκνή που ο ήλιος έφτανε με δυσκολία στο έδαφος. Οι χωματόδρομοι στριφογύριζαν ασταμάτητα ανάμεσα στα δέντρα, δίνοντάς σου την αίσθηση ότι βρίσκεσαι πολύ μακριά από οτιδήποτε θυμίζει πολιτισμό.
Από τα πρώτα κιόλας χιλιόμετρα έγινε ξεκάθαρο ότι η ημέρα αυτή θα είχε περισσότερο εξερευνητικό χαρακτήρα από οποιαδήποτε άλλη.
Στάση στο Χιονοδρομικό Κέντρο Ελατοχωρίου
Ένα από τα πρώτα σημεία ενδιαφέροντος της ημέρας ήταν το Χιονοδρομικό Κέντρο Ελατοχωρίου.
Κάναμε μια σύντομη στάση για φωτογραφίες και για να απολαύσουμε τη θέα πριν συνεχίσουμε βαθύτερα μέσα στα Πιέρια. Το τοπίο εκείνη την εποχή του χρόνου δεν είχε καμία σχέση με τη χειμερινή εικόνα που γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος. Αντί για χιόνι, το βουνό ήταν ντυμένο στο πράσινο.
Λίγα λεπτά αργότερα ξαναμπήκαμε στα χώματα.
Προς το καταφύγιο ΣΕΟ Κοζάνης
Καθώς ανεβαίναμε ψηλότερα, το τοπίο άρχισε να αλλάζει ξανά.
Κάπου εκεί θυμάσαι γιατί ξεκίνησες να κάνεις adventure!
Οι δασικές διαδρομές έδιναν σταδιακά τη θέση τους σε πιο ανοιχτά ορεινά τμήματα και πριν το καταλάβουμε βρεθήκαμε μπροστά σε ένα από τα ομορφότερα σημεία ολόκληρης της ημέρας.
Το καταφύγιο ΣΕΟ Κοζάνης.
Μπροστά του βρίσκεται μία μικρή ορεινή λίμνη που οι περισσότεροι αναβάτες αποκαλούσαν δρακολίμνη. Δεν πρόκειται για κάποιο τεράστιο υδάτινο σώμα. Είναι όμως ένα σημείο που δένει τόσο όμορφα με το τοπίο γύρω του, που δύσκολα περνάς χωρίς να σταματήσεις.
Λιβάδια, νερά, κορυφογραμμές και απόλυτη ησυχία.
Ήταν από εκείνα τα μέρη που δεν σε ενδιαφέρει πόσο χρόνο θα χάσεις. Κατεβαίνεις από τη μηχανή και απλά κάθεσαι να χαζέψεις.
Και φυσικά να βγάλεις φωτογραφίες.
Το καταφύγιο Σαρακατσάνας και η απίστευτη θέα
Από το καταφύγιο Κοζάνης συνεχίσαμε προς ακόμα ένα σημείο αναφοράς των Πιερίων.
Το καταφύγιο Σαρακατσάνας.
Η θέα από εκεί είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Μπροστά σου απλώνεται ολόκληρη η περιοχή και το μάτι χάνεται μέχρι τον κάμπο.
Κάναμε στάση αρκετή ώρα. Ήταν ένα από εκείνα τα σημεία όπου όλοι σταματούν χωρίς βιασύνη. Άλλοι για φωτογραφίες, άλλοι για ξεκούραση και άλλοι απλώς για να απολαύσουν το τοπίο.
Εκεί άρχισα να συνειδητοποιώ ότι τα Πιέρια μου είχαν αφήσει μεγαλύτερη εντύπωση από τον Όλυμπο.
Όχι επειδή είναι πιο διάσημα.
Όχι επειδή έχουν μεγαλύτερες κορυφές.
Αλλά επειδή προσφέρουν αυτή τη μοναδική αίσθηση εξερεύνησης που δύσκολα περιγράφεται με λόγια.
Ποτάμια, νερά και τα τελευταία χιλιόμετρα
Η επιστροφή προς το camp ήταν εξίσου εντυπωσιακή.
Περάσαμε από μικρά και μεγαλύτερα ποτάμια, από ρέματα με τρεχούμενα νερά και από σημεία που θύμιζαν περισσότερο βόρεια Ευρώπη παρά ελληνικό βουνό.
Σε αρκετά σημεία συναντήσαμε λάσπες, πετρώδη περάσματα και ανηφόρες με κροκάλα που κρατούσαν το ενδιαφέρον αμείωτο μέχρι και το τελευταίο χιλιόμετρο.
Λίγο πριν ολοκληρωθεί η διαδρομή συναντήσαμε και έναν μικρό καταρράκτη κρυμμένο μέσα στο δάσος.
Ακόμα μία εικόνα που επιβεβαίωνε αυτό που είχα ήδη καταλάβει.
Τα Πιέρια είναι ένα βουνό γεμάτο νερό και ζωή.
Επιστροφή στο camp
Κάπως έτσι επιστρέψαμε στο camp.
Οι μοτοσυκλέτες ήταν γεμάτες χώμα, οι μπότες γεμάτες σκόνη και λάσπη και τα χαμόγελα δύσκολα κρύβονταν.
Μαζέψαμε τον εξοπλισμό μας, φορτώσαμε τις μηχανές και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής για Αθήνα.
Το AdvTroffy 2026 είχε πλέον ολοκληρωθεί.
Επίλογος
Αν κάποιος με ρωτούσε ποια ημέρα ξεχώρισα περισσότερο από αυτό το τριήμερο, η απάντηση θα ήταν εύκολη.
Η τρίτη.
Τα Πιέρια Όρη κατάφεραν να μου προσφέρουν κάτι που δεν περίμενα.
Ατελείωτα δάση.
Καταρράκτες.
Ποτάμια.
Λάσπες.
Πετρώδεις αναβάσεις.
Ορεινά καταφύγια.
Και πάνω απ’ όλα την αίσθηση ότι κάθε επόμενη στροφή μπορεί να κρύβει κάτι διαφορετικό.
Και ίσως τελικά αυτό να είναι το μεγαλύτερο προτέρημα αυτού του βουνού.
Δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει.
Απλώς σε κάνει να θέλεις να επιστρέψεις.
