Τρεις μηχανές, τρεις στάσεις και μια βόλτα που τα είχε όλα
Η μέρα δεν ξεκίνησε με πρόγραμμα.
Ξεκίνησε με διάθεση.
Τρεις φίλοι, τρεις μηχανές και μια γενική ιδέα: να μπούμε χώμα στα Γεράνεια όρη και να δούμε πού θα μας βγάλει. Χωρίς πίεση, χωρίς στόχο να “γράψουμε” κάτι. Μόνο να οδηγήσουμε.
Όπως και στα Καλάβρυτα έτσι και σε Γεράνεια σκοπός δεν είναι ο προορισμός αλλά η διαδρομή.
Πρώτη στάση – Η Ψάθα από ψηλά
Η διαδρομή άνοιγε όσο ανεβαίναμε. Το χώμα ήταν φιλικό, αρκετά καθαρό για να βρεις ρυθμό και να σηκώσεις το βλέμμα από τον μπροστινό τροχό. Και κάπου εκεί, ήρθε η πρώτη στάση.
Η Ψάθα από ψηλά δεν χρειάζεται περιγραφή. Η θάλασσα απλώνεται μπροστά σου, το τόξο της παραλίας καθαρό, σχεδόν τέλειο. Από εκεί πάνω, όλα δείχνουν ήρεμα — σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από νερό και βουνό.
Σταματήσαμε λίγο. Όχι πολύ. Ίσα για να γράψει η εικόνα.
Δεύτερη στάση – Ο εγκαταλελειμμένος πύργος του ΟΤΕ
Αφήνοντας τη θέα της θάλασσας πίσω, η διαδρομή ξαναγίνεται καθαρά βουνίσια. Πέτρα, χώμα, πιο ανοιχτές τροχιές. Όσο πλησιάζεις στην κορυφή, νιώθεις ότι κάτι σε περιμένει.
Ο εγκαταλελειμμένος πύργος του ΟΤΕ εμφανίζεται ξαφνικά. Μεγάλος, σιωπηλός, γεμάτος κεραίες και ιστορίες που δεν λέγονται πια. Εκεί πάνω φυσάει πάντα λίγο παραπάνω και η θέα ανοίγει προς κάθε κατεύθυνση.
Οι τρεις μηχανές παρκαρισμένες μπροστά του έδεναν σαν να ήταν πάντα εκεί. Μια στάση χωρίς λόγια, χωρίς φωτογραφικό άγχος. Μόνο χώρος και χρόνος.
Από το βουνό προς τη θάλασσα
Η κάθοδος είχε άλλη ροή. Πιο χαλαρή, πιο “βόλτα”. Όταν η παρέα είναι σωστή, δεν χρειάζονται συνεννοήσεις. Ο καθένας ξέρει πότε θα σταματήσει, πότε θα περιμένει, πότε θα συνεχίσει.
Και τότε, η αλλαγή σκηνικού.
Τρίτη στάση – Η σπηλιά της Φώκιας
Η σπηλιά της Φώκιας είναι από εκείνα τα σημεία που δεν προσπαθούν να σε εντυπωσιάσουν — και γι’ αυτό το καταφέρνουν. Άγριο τοπίο, καθαρά νερά, πέτρα σμιλεμένη από τον χρόνο.
Κατεβήκαμε προσεκτικά, βγάλαμε τα κράνη και καθίσαμε χαμηλά. Η θάλασσα ακίνητη, σχεδόν διάφανη. Από εκείνες τις στιγμές που δεν θες να γεμίσεις με κουβέντες.
Μόνο να μείνεις.
Κλείνοντας
Δεν ήταν η πιο δύσκολη διαδρομή.
Δεν ήταν η πιο μακρινή.
Ήταν όμως γεμάτη.
Τα Γεράνεια όρη μας έδωσαν μέσα σε μία μέρα βουνό, θέα, χώμα και θάλασσα. Και όταν αυτό το μοιράζεσαι με τρεις φίλους και τρεις μηχανές, καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω.
Θα ξαναπάμε.
Μην παραλήψεις να διαβάσεις την off road διαδρομή που έκανα στην κεντρική Εύβοια.
