Κάποιες βόλτες δεν ξεκινούν με σχέδιο.
Ξεκινούν επειδή υπάρχει χρόνος, διάθεση και μια ομάδες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να κινηθούν μαζί.
Η χθεσινή χωμάτινη διαδρομή στην Εύβοια ήταν μία από αυτές.
Χωρίς στόχο στο τέλος, χωρίς “πρέπει”. Μόνο χώμα, εναλλαγές τοπίου και εκείνη την αίσθηση ότι η μέρα θα πάει όπως χρειάζεται.
Τελείως διαφορετικό τερέν από τα Γεράνεια Όρη.
Εδώ έγινε η πρώτη πραγματική παύση.
Όχι για ξεκούραση, αλλά για συγχρονισμό. Η ομάδα της CFMOTO 450 MT Hellas Riders είχε ήδη δέσει, πριν καν μπει στα σοβαρά στο χώμα.
Μηχανές στη σειρά, κουβέντες χωρίς θέμα, βλέμματα που λένε «πάμε».
Το χώμα αρχίζει να αλλάζει πρόσωπο όσο ανεβαίνουμε.
Το δάσος ανοίγει, η διαδρομή απλώνεται και ο ρυθμός γίνεται πιο φυσικός. Δεν πιέζει κανείς, δεν μένει κανείς πίσω.
Είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις ότι η επένδυση σε μία καλή ποδιά κινητήρα αξίζει τελικά.
Εδώ δεν χρειάζεται να ψάξεις γραμμή.
Αφήνεις τη μηχανή να κινηθεί όπως θέλει, και εσύ απλώς ακολουθείς.
Η επόμενη στάση έρχεται φυσικά.
Όχι επειδή κουραστήκαμε, αλλά επειδή βγήκε μόνο του. Το χώμα έχει αρχίσει να φαίνεται πάνω στις μηχανές — όχι έντονα ακόμα, αλλά αρκετά για να ξέρεις ότι κάτι γράφεται.
Από εκεί, η διαδρομή μας βγάζει στην Αλάνα Βρομόνερα.
Ένα σημείο ανοιχτό, ήσυχο, ιδανικό για να μαζευτείς πριν συνεχίσεις.
Εδώ ο χρόνος πέφτει.
Κράνη στο χώμα, μηχανές ακουμπισμένες όπως να ’ναι, συζητήσεις που δεν καταλήγουν πουθενά — και αυτό είναι το καλύτερο σημείο τους.
Το χώμα εδώ έχει αφήσει το σημάδι του.
Χωρίς υπερβολή, χωρίς προσπάθεια. Απλώς όπως πρέπει.
Κάπου μετά, το χώμα τελειώνει.
Όχι απότομα. Απλώς δίνει τη θέση του στην άσφαλτο, σαν να ξέρει ότι η δουλειά του έγινε.
Δεν χρειάζεται επίλογος.
Η βόλτα έχει ήδη ειπωθεί πάνω στις μηχανές, στα ρούχα και στα πρόσωπα.
Η Εύβοια δεν έχει μόνο μία όψη — μια άλλη φορά την είχαμε διασχίσει διαφορετικά, σε μονοήμερη με στάση στο Προκόπι και τις δύο λίμνες.
Dirty bikes, easy smiles.
