Υπάρχουν κομμάτια εξοπλισμού που τα αγοράζεις επειδή τα θέλεις. Και υπάρχουν κομμάτια εξοπλισμού που τα αγοράζεις επειδή πρέπει.
Οι μπότες ανήκουν ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Όταν ξεκίνησα πιο σοβαρά με το adventure/off-road κομμάτι, δεν ήξερα ακόμα αν όλο αυτό θα μου αρέσει πραγματικά. Δεν ήξερα αν θα συνεχίσω να βγαίνω σε χώματα, αν θα αντέξω την ταλαιπωρία, αν θα μου ταιριάξει αυτός ο τρόπος οδήγησης ή αν τελικά θα είναι μια φάση που θα περάσει. Οπότε δεν ήθελα να δώσω πολλά χρήματα σε premium μπότες από την πρώτη στιγμή.
Κάπως έτσι κατέληξα στις O’Neal Rider Pro Black.
Δεν τις αγόρασα επειδή ήταν οι καλύτερες. Τις αγόρασα επειδή ήταν μια αρκετά οικονομική επιλογή, έδειχναν σοβαρές, είχαν σωστό ύψος, αγκράφες, προστασία και έμοιαζαν να μπορούν να αντέξουν την πρώτη επαφή με το χώμα.
Μετά από περίπου 2 χρόνια σκληρής χρήσης, μπορώ να πω κάτι απλό:
για τα λεφτά τους, τα πήγαν καλά. Πολύ καλύτερα απ’ όσο περίμενα.
Λίγα τεχνικά, όσο χρειάζεται
Δεν έχει νόημα να κάνουμε κατάλογο προδιαγραφών. Όποιος θέλει μπορεί να δει τα επίσημα στοιχεία στην επίσημη σελίδα της O’Neal για τις Rider Boots Black και στη σελίδα της O’Neal Rider Pro 2. Η O’Neal αναφέρει χαρακτηριστικά όπως προστατευτικές πλαστικές πλάκες, ενισχύσεις στη σόλα, ρυθμιζόμενες αγκράφες, προστασία δαχτύλων/σόλας, εσωτερικό air mesh και συνθετική θερμική προστασία στην εσωτερική πλευρά.
Αυτό όμως που μας ενδιαφέρει εδώ δεν είναι το χαρτί. Είναι τι έγινε μετά από πραγματική χρήση.
Γιατί οι μπότες είναι must have
Αν έπρεπε να βάλω προτεραιότητες στον adventure εξοπλισμό, οι μπότες θα ήταν πολύ ψηλά. Πιο ψηλά απ’ όσο νομίζουμε στην αρχή.
Στο χώμα δεν χρειάζεται να γίνει κάτι θεαματικό για να χτυπήσεις. Ένα πάτημα στραβά. Μία πέτρα. Ένα γλίστρημα. Μία χαζή πτώση σχεδόν σταματημένος. Το πόδι μπορεί να βρεθεί κάτω από τη μοτοσυκλέτα πριν προλάβεις να καταλάβεις τι έγινε.
Εκεί μια απλή touring μπότα ή ένα μποτάκι πόλης δεν αρκεί. Θέλεις ύψος, στήριξη, σκληρότητα, προστασία στο καλάμι, στον αστράγαλο, στο πέλμα και στα δάχτυλα.
Όπως συμβαίνει και με το κράνος, που είναι το πρώτο πράγμα που δεν πρέπει να αντιμετωπίζεις σαν απλό αξεσουάρ, έτσι και οι μπότες είναι βασικό κομμάτι προστασίας όταν αρχίζεις να μπαίνεις σε πιο απαιτητικές adventure διαδρομές.
Airoh Commander 2 Reveal Blue Red Gloss – ένα κράνος για on/off χωρίς συμβιβασμούς
Οι O’Neal Rider Pro Black μου έδωσαν ακριβώς αυτό που χρειαζόμουν στην αρχή: όχι πολυτέλεια, όχι premium αίσθηση, αλλά βασική σοβαρή προστασία.
Από εκεί και πέρα, οι μπότες είναι μόνο ένα κομμάτι της συνολικής προστασίας. Η στολή adventure Nordcode Adventure Evo 24 συμπληρώνει το setup όταν θέλεις καθημερινή χρήση, ταξίδι και light adventure με ένα πιο ολοκληρωμένο σύνολο.
Και αυτό για έναν αναβάτη που μπαίνει τώρα στο adventure είναι πολύ σημαντικό.
Προσωπικά δεν πάω ποτέ στο βουνό χωρίς σωστές μπότες. Είναι από τα κομμάτια του εξοπλισμού που δεν διαπραγματεύομαι. Αν θέλεις να δεις και με τι υπόλοιπο gear τις συνδυάζω τελικά στο βουνό, δες και το αναλυτικό άρθρο μου: Το setup που χρησιμοποιώ στο βουνό μετά από 2 χρόνια
Πρώτη αίσθηση: σαν ρομπότ
Ας το πούμε όπως είναι: στην αρχή δεν περπατάς. Μετακινείσαι σαν ρομπότ.
Όταν φοράς για πρώτη φορά τέτοιου τύπου μπότα, ειδικά αν έρχεσαι από πιο “ασφάλτινο” εξοπλισμό, η αίσθηση είναι περίεργη. Είναι βαριές, άκαμπτες, ογκώδεις και δεν σου επιτρέπουν να πατήσεις φυσιολογικά. Νιώθεις ότι το πόδι σου έχει μπει σε πανοπλία. Και στην πραγματικότητα, αυτό ακριβώς έχει γίνει.
Στις πρώτες χρήσεις η αίσθηση ήταν αρκετά ξένη. Δυσκολεύεσαι να περπατήσεις άνετα, δυσκολεύεσαι να κινηθείς φυσικά και χρειάζεται χρόνος μέχρι να συνηθίσεις πώς πατάς, πώς ανεβαίνεις στη μηχανή και πώς δουλεύεις τον λεβιέ ταχυτήτων.
Μετά από περίπου 10 φορές χρήσης, οι μπότες άρχισαν να “ανοίγουν” λίγο. Τα υλικά πήραν κάποια ελαστικότητα, η αίσθηση έγινε πιο φυσιολογική και η μπότα απέκτησε λίγο περισσότερη ευλυγισία. Όχι όμως τόσο ώστε να γίνει άνετη για περπάτημα.
Και αυτό πρέπει να είναι ξεκάθαρο:
οι O’Neal Rider Pro Black δεν είναι μπότες για περπάτημα.
Αν θες να κατέβεις από τη μοτοσυκλέτα και να κάνεις βόλτα σε χωριό, σε πόλη ή σε μονοπάτι για ώρα, δεν θα τις αγαπήσεις. Δεν φτιάχτηκαν γι’ αυτό. Φτιάχτηκαν για να προστατεύουν το πόδι πάνω στη μοτοσυκλέτα και όταν τα πράγματα στραβώσουν στο χώμα.
Αυτό στην αρχή ενοχλεί. Μετά όμως το αποδέχεσαι.
Στο χώμα και στην adventure χρήση
Σε πραγματικές διαδρομές, οι μπότες στάθηκαν αξιοπρεπέστατα.
Δεν είναι μπότα που θα την πεις άνετη με την καθημερινή έννοια. Είναι όμως λειτουργική. Η σόλα πατάει σωστά στα μαρσπιέ, η κατασκευή δίνει την αίσθηση ότι αντέχει, και οι αγκράφες — όσο δουλεύουν σωστά — κρατάνε τη μπότα καλά κλειστή.
Στο adventure δεν κάνουμε πάντα καθαρό motocross. Έχουμε άσφαλτο, χώμα, πέτρα, στάσεις, περπάτημα, λάσπη, σκόνη, ζέστη, κουβάλημα. Οι O’Neal Rider Pro Black δεν είναι τέλειες σε όλα αυτά, αλλά είναι αρκετά καλές στα περισσότερα.
Σε τέτοιες διαδρομές, ειδικά όταν οδηγείς με παρέα, η ενδοεπικοινωνία γίνεται εξίσου χρήσιμη με τον υπόλοιπο εξοπλισμό, γιατί σε βοηθά να συνεννοείσαι άμεσα χωρίς στάσεις και χωρίς χειρονομίες.
Interphone U-com 8R: όταν καταλαβαίνεις τι πλήρωνες τελικά
Και αυτό είναι το βασικό τους πλεονέκτημα.
Δεν προσπαθούν να είναι κάτι εξεζητημένο. Είναι μια οικονομική, σκληρή, απλή off-road/adventure μπότα για κάποιον που θέλει προστασία χωρίς να μπει αμέσως σε πολύ ακριβή κατηγορία.
Η φθορά μετά από 2 χρόνια
Εδώ είναι το πιο σημαντικό κομμάτι.
Μετά από περίπου 2 χρόνια χρήσης, οι μπότες έχουν εμφανή σημάδια φθοράς. Υπάρχει τριβή στα πλαϊνά προστατευτικά, αποχρωματισμός στα σημεία επαφής, σημάδια από χρήση σε πέτρες/χώμα και γενικότερα η εικόνα τους δείχνει ότι έχουν δουλέψει.
Δεν είναι πια “ωραίες”.
Αλλά αυτό δεν με ενοχλεί.
Με ενοχλεί μόνο όταν η φθορά περνάει από το αισθητικό στο λειτουργικό.
Και εκεί υπάρχει ένα σημείο που πρέπει να ειπωθεί καθαρά: ένας ιμάντας αγκράφας έχει κοπεί. Πιο σωστά, μιλάμε για το λουράκι/ιμάντα της αγκράφας — το πλαστικό strap που δένει και ασφαλίζει τη μπότα μέσω της αγκράφας.
Αυτό είναι πραγματική φθορά. Δεν είναι απλώς γρατζουνιά. Είναι σημείο που επηρεάζει το κλείσιμο της μπότας και δείχνει ότι μετά από σκληρή χρήση τα αναλώσιμα/πλαστικά μέρη αρχίζουν να παραδίδουν.
Το θετικό είναι ότι για τη σειρά Rider/Rider Pro αναφέρονται διαθέσιμα ανταλλακτικά straps και buckles, κάτι που έχει σημασία όταν μιλάμε για τέτοιου τύπου μπότα.
Άρα η φθορά υπάρχει, είναι πραγματική, αλλά δεν είναι απαραίτητα λόγος να πετάξεις τη μπότα — αρκεί να υπάρχει διαθέσιμο ανταλλακτικό.
Τι μου άρεσε
Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι ότι οι μπότες μου επέτρεψαν να μπω στο adventure χωρίς να νιώθω ότι έχω κάνει υπερβολική επένδυση από την πρώτη μέρα.
Ήταν αρκετά οικονομικές, είχαν σοβαρή προστατευτική λογική και άντεξαν δύο χρόνια χρήσης που δεν ήταν “βόλτα μέχρι την καφετέρια”. Πάτησαν χώμα, δούλεψαν, χτυπήθηκαν, λερώθηκαν, φθάρθηκαν.
Και ακόμα στέκονται.
Μου άρεσε επίσης ότι έχουν αυτή την απλή, μηχανική αίσθηση. Αγκράφες, σκληρό σώμα, ψηλό προφίλ, προστατευτική λογική. Δεν υπάρχει κάτι εκλεπτυσμένο, αλλά υπάρχει ουσία.
Για κάποιον που ξεκινάει, αυτό μετράει.
Τι δεν μου άρεσε
Το βασικό μειονέκτημα είναι η άνεση στο περπάτημα.
Δεν είναι μπότα που τη φοράς και λες “ωραία, πάμε να περπατήσουμε”. Ειδικά στην αρχή, η αίσθηση είναι σχεδόν αστεία. Νιώθεις άκαμπτος, βαρύς, σαν να έχεις βάλει δύο κομμάτια πλαστικής πανοπλίας στα πόδια σου. Μετά από κάποιες χρήσεις η μπότα μαλακώνει λίγο, αλλά ποτέ δεν γίνεται πραγματικά άνετη.
Επίσης, η αίσθηση στον λεβιέ ταχυτήτων θέλει συνήθεια. Η ποιότητα κατασκευής είναι τίμια για την κατηγορία, αλλά όχι premium. Αυτό φαίνεται μετά από καιρό. Οι φθορές στα πλαϊνά σημεία και ο κομμένος ιμάντας αγκράφας είναι υπενθύμιση ότι μιλάμε για οικονομική σειρά, όχι για κορυφαία μπότα των 400–500 ευρώ.
Αλλά εδώ πρέπει να είμαστε δίκαιοι: δεν πλήρωσα για τέτοια κατηγορία. Άρα δεν θα τις κρίνω σαν να ήταν τέτοια κατηγορία.
Θα τις αγόραζα ξανά;
Αν ήμουν πάλι στην ίδια φάση — δηλαδή στην αρχή του adventure, χωρίς να ξέρω αν θα συνεχίσω, χωρίς να θέλω να δώσω πολλά χρήματα — ναι, θα τις αγόραζα ξανά.
Αν όμως ήξερα από την αρχή ότι θα ασχοληθώ σοβαρά, ότι θα κάνω πολλές χωμάτινες διαδρομές και ότι θα τις φοράω συχνά, ίσως να κοιτούσα πιο πάνω κατηγορία.
Αυτό δεν μειώνει τις O’Neal Rider Pro Black. Απλώς βάζει τα πράγματα στη σωστή τους θέση.
Είναι μια πολύ λογική επιλογή για είσοδο στον κόσμο του adventure/off-road. Όχι η τελευταία μπότα που θα αγοράσεις ποτέ. Αλλά ίσως μια από τις πιο σωστές πρώτες αγορές που μπορείς να κάνεις.
Τελικό συμπέρασμα
Οι O’Neal Rider Pro Black δεν είναι τέλειες. Δεν είναι premium. Δεν είναι οι πιο άνετες. Δεν είναι άφθαρτες.
Στο περπάτημα δεν βολεύουν ιδιαίτερα, ειδικά στην αρχή. Νιώθεις σαν ρομπότ μέχρι να τις συνηθίσεις. Μετά από αρκετές χρήσεις ανοίγουν λίγο, μαλακώνουν κάπως, αλλά παραμένουν μπότες προστασίας και όχι άνεσης.
Αλλά μετά από 2 χρόνια σκληρής χρήσης, η δική μου αίσθηση είναι ότι στάθηκαν πολύ καλά για αυτό που είναι: μια οικονομική adventure/off-road μπότα που δίνει πραγματική προστασία και σε βάζει σωστά στο παιχνίδι χωρίς να αδειάσει το πορτοφόλι σου.
Έχουν φθορές. Έχουν σημάδια. Ένας ιμάντας αγκράφας κόπηκε. Αλλά η συνολική εικόνα τους παραμένει τίμια.
Και κυρίως, μου έμαθαν κάτι σημαντικό:
αν ξεκινάς adventure, οι μπότες δεν είναι πολυτέλεια. Είναι must have.
Μπορείς να κάνεις εκπτώσεις σε πολλά πράγματα.
Στα πόδια σου, καλύτερα όχι.
